Zwerver

Ik zwerf in mijn gedachte
Tussen wolken van ideeen
Die me nergens brachten
Maar tussen heden en verleden
Strandden in mijn hoofd
Resten van pure,
mooie
en oprechte
momenten
Die in de tijd verbrandden
Asresten als getuigen
Wanneer de wind ruiselt
Door mijn hoofd
Stuift de as omhoog
Een stofwolk
Een gedachtewolk
Stof tot nadenken

Haar zoetgevooisde lippen
Bewogen zich uiteen
En net op dat moment
Vloog er pardoes en plotseling
Een woord weg
Het fladderde door de kamer
Vastberaden
Sierlijk
Elegant en doeltreffend
Vloog het
Naar de jongen op  de sofa
Enthousiast klapperden de vleugeltjes
Van de woordenkolibrie
Voor het rode jongensoor
Klapten de veren op en neer
En zo klonken
De gevleugelde woorden:

‘Ik hou van jou’

Is als
Twee liefdes
Samenkomen
En intens
Van elkaar
Houden
Dat
Is
Onsterfelijk

ZIJN

Blijven
Tot
In
De EEUWIGHEID
Zoenend
Strelend
Voor altijd
Verbonden
Door dat moment in de tijd
Dat zij onder aan de trap
Van het kleine café
Elkaar omhelsden
Streelden
Zoenden
Maar bovenal leefden
Alsof het altijd zo had moeten zijn
Niet anders kon
Verstrengeld
In het moment
Vastgelegd
In de tijd
Op het netvlies
Van de vriend
Die hield van alletwee
Wie hem zag staan
Voor het kleine cafe
In die kille
Koude
Nacht
Die zag een jongen
Met op zijn gezicht
Alleen
Een glimlach
Breed stralend
Van een groot
Oprecht
Beleefd
Geluk
Rechtstreeks uit het hart

Het strand

Een schim
In de verte
Een jongen op het strand

Een jongen
In de verte
Hij schopt in het zand

Het zand
Stuift
Gaat omhoog

In gedachte dwarrelt dan
Het zand
Sediment in mijn hersenpan

De jongen
Een schim
Ongrijpbaar verliefd

De tijd vliegt
Ongrijpbaar
Onaantastbaar
Ongenaakbaar
De grote en de kleine wijzer
Walsen als innig paar
Samen over wijzerplaat
Niet aangeraakt door stof van leven
Maar opgesloten in horlogekas
Ongevoelig voor het kloppen
Van de polsslag
Die met haar ritmische geluid
Levensklanken resoneert
Naarmate de tijd verstrijkt
In en uit elkaar
Dansen ze de mooiste dansen
Tot ze om klokslag twaalf
Kussend hun wals beeindigen
Weer een dag vervlogen
Buiten het klokje
Danst het leven voort

In Swansea stond een meisje 
Een dame aan de zee 
Zij fluisterde verhalen 
Een golf die nam ze mee 

In Nijmegen stond een jongen 
Een jongen aan de Waal 
Als hij goed luisterde 
Dan hoorde hij ze allemaal

Over grote pleinen 
Tussen smalle straatjes 
Liep met Koninklijke allure 
Een flamboyante dame 

Met opgeheven hoofd 
Een blik omhoog gericht 
Flaneerde in stijl 
Een elegante jongedame 

Van teen tot kruin 
Lieflijk in haar doen 
Amoureus in haar laten 

Als haar blik afgleed 
Weg van het zonlicht 
Lag daar een steegje 
Donker 
Duister 
Verstoten van zon 
Licht en warmte 
Grauw 
Grijs 
Eenzaam en vergeten 
Mensen in de schaduw 
Zelfkant van de samenleving 
Onzichtbaar voor de dame 
Haar bril hield niet alleen het daglicht 
Maar ook het leven tegen